همیشه ماندن بهترین نیست
همیشه رفتن آن حضور ناب نیست
گاهی میان رفتن و ماندن هیچ فرقی نیست
دلتنگیم ٬ باشد
آنها را نمی بینیم ٬ باشد
در خانه نیستند ٬ باشد
اصلا مهم نیست
مهم آن است که عزیزانمان در خانه ی دل ما جا دارند
نرم و مهربان ......
من بعد از او دانستم
عشق
اين اسم هرجايي
دروغي پوچ و تو خالي است
من بعد از او دانستم
كه بايد زندگي كرد و زندگاني را يافت
واين افسانه ها را زير پا افكند .....
اكنون كوه غرورم را دوست دارم ، خودم را دوست دارم ، اين تنهايي را ، اين تظاهر به شادي را ،
اين بغض خاك خورده و سرد را ، اين نگاه خالي از احساس را دوست دارم.
اينكه مرا فراموش كردي و به ديگري عشق مي ورزي ماندگار نيست ،چرا كه تو خود را فريب مي دهي !!!
شب بوي محبوبم : دل من و تو ديگر ما نيست ، اما مي داني كه من در قلب توام و تو در قلب من ،
چشمان باراني تو را نمي بينم ، اما سوزش چشمان خود را گاه و بي گاه تحمل مي كنم.
من دلتنگي تو را نديدم ، اما فشار قلب خود را با همه وجود احساس مي كنم.
ديگر هيچ صدايي متعلق به من نيست .
با اين وجود مي نويسم براي تو ......
حتي اگر چشمان زيبايت نوشته هايم را نخوانند......
بکوب
بر تمام درهای بسته
پای بکوب
بر تمام زمین های خالی
خوشحالم که بگویم
در پشت هیچکدام از این درها
دل بی تاب من ننشسته !!!
باید می گفتی
" مسافری "
و افسوس که نگفتی
قصه ی سفرت را باید از برمی شدم
پریشانی امروز
از ندانستن
از نخواندن قصه ی سفر توست .....
پنهان شدم از تو
نه از نفرت ٬ نه از خجالت
هیاهوی سینه ام ٬ طپش قلبم
طاقتم را بریده
با دیدنت
مانند قناری در قفس
بی تاب می شوم
و آنگاه که آرام
سرد
از مقابلم می گذری
. . . . . . .
آه قناری بیچاره
امروز آزادت می کنم.
بگذار بی ادعا اقرار کنم که دلم برایت تنگ شده
وقتی نیستی تا دلتنگی هایم را قاب کنم
لحظه لحظه ی غروبی که دلتنگ تو و نگاه تو می شوم را قاب می کنم
تا وقتی آمدی نشانت دهم . . . که . . . که . . .
شاید دیگر تنهایم نگذاری !!!
قرار بود بمانیم
تا آنجا که عشق هست
ای دریغا ٬عشق را ندیدیم
و ماندیم
همه می آیند
همه می روند
همه می مانند
همه . . . .
جز من ٬ که آمدن و رفتنم بست توست .
قبل از آنکه ترکش کنی
قبل از آخرین وداع ٬ یا آخرین نگاه
درنگ کن !
لحظا ای درنگ کن !
دوباره در چشم هایش خیره شو .
چه می بینی هان ؟؟؟؟
وقتی که دیگر نبودی به بودنت نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفتی به انتظارت نشستم
وقتی که دیگر نمی توانستم دوست داشته باشم دوستم داشتی
وقتی من تمام کردم تو دوباره شروع کردی
وقتی تمام شدی من آغاز شدم
و چه سخت است
تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن .....
باور نمی کنم این همه تنها شدن را
فقط یک پناه
یک وهم
تا فراموش کنم تمام رویاهای گذشته را
دستی بیاید و دستهایم را بگیرد
شاید لرزش دلم پایان بگیرد. . . .
تنهایی یاران بهانه ی سفرت شد
بی خبر از غربت من
تو ندانستی
روزگارشان بی تو خواهد گذشت
آنکه لحظه هایش بی تو می ایستد
من بودم !!
هنوز می اندیشم
که امروز کجا اسیری ؟
پرنده تازه ات زرد است یا سیاه ؟
هر روز اندیشه ام این است.......
علاج درد من نیست
من همین گونه
در اوج غرور می خواهمت
چه کنم
که از من و آرزوهایم دوری
شکستن تو را
حتی به قیمت داشتنت نمی خواهم
همین گونه
در اوج غرور می خواهمت .....
روزی از این تب و تاب می افتی
روزی تنت جوابگوی هوس های ذهنت نخواهد بود
و آنروز که مسیحانه با چهره ای پاک شمع ها را می چینی
لرزش دستهایت و خمیدگی قامتت
دلم را به رحم نخواهد آورد.....
شکستم
آخرین دیوار حرمت را
و چه شادمان و چه پر غرور از خرابه های دلم گذشتی
گویا روز شماری می کردی
حالا می توانی
خانه ای دیگر
برای نو عروس دلت بسازی .....
می دانی
در زیر نگاه کسی بودن و آرزوی چشمان تو را داشتن یعنی چه ؟
نمی دانم : می دانی ؟
هرگز کسی بوی تو را نمی دهد و به زیبایی تو به من پشت نمی کند
هیچ کس این چنین سر سخت دلم را نمی شکند
از اینکه التماسم کنند بیزارم
من از تمامی نوازش ها خسته ام
من می خواهم تو باشی
و اندوه دل من سرازیر شود !
بی خبر از من
رها از تمام دغدغه های ذهن خودت
سفر می کنی و در هر بازگشت
با چشمانی که هنوز فریبم می دهد
نگاهم می کنی
رامم می کنی
و باز می مانم تا سفری دوباره
همین غنیمت است ........
تا آخرین نفس
و تا آخرین باری که در تختخواب رویا
چشمانم را باز میکنم
به یاد خواهم داشت
که رنگ و بوم دست تو بود
و تو تصویری
سیاه و سفید
در زندگیم ساختی. . . !
آنکه مرا به سوی غریبگان رهسپار کرد
و آتش هوسی در دلم شعله ور کرد
تو بودی
بعد از آن همه نوای خوش آشنایی که در
نیمکت های قدیمی ترین جلوگاه عشق
زمزمه کردی
اکنون چگونه با این سکوت بسازم ؟؟!